Het verhaal van Leo Bonte over de gedenkzuil WOI in Alveringem

Wie langs het oorlogsgedenkteken in Izenberge bij Alveringem wandelt, ziet een lijst met zeven namen. Namen van mannen die hun dorp verlieten en nooit terugkeerden. Voor veel voorbijgangers zijn het niet meer dan letters in steen. Maar achter elke naam schuilt een verhaal.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werden duizenden jonge Belgen meegesleurd in een strijd die groter was dan henzelf. Ook zeven mannen uit Izenberge trokken naar het front. Ze keerden nooit terug naar hun familie, vrienden en dorpsgenoten. Het oorlogsgedenkteken houdt hun herinnering meer dan honderd jaar later nog altijd levend.

Voor Leo Bonte zijn de namen op het monument veel meer dan historische gegevens. Hij vertelt: “Tijdens mijn loopbaan bij de gemeente Alveringem werkte ik jarenlang mee aan erfgoedprojecten zoals de thematische route Zonder WOI bestond ik niet. Daarnaast was ik lokale coördinator voor Westhoek Verbeeldt, een regionaal online beeldarchief dat historisch beeldmateriaal verzamelt, digitaliseert en bewaart.”

Lees verder onder de foto.

Op zoek naar de mensen achter de namen

“Mijn belangstelling voor het oorlogsgedenkteken in Izenberge ontstond vanuit een eenvoudige vraag: wie waren de mensen achter deze namen? Wat begon als historische nieuwsgierigheid groeide uit tot een zoektocht naar persoonlijke verhalen van jonge mannen die door de oorlog uit hun dagelijkse leven werden weggerukt.”

“Bij dat onderzoek stootte ik op een opmerkelijk toeval. Twee van de gesneuvelde soldaten droegen dezelfde familienaam: Ryckeboer. Toch waren ze geen broers en zelfs geen familie van elkaar.”

Lees verder onder de foto.

Juliaan Ryckeboer kampte al vóór de oorlog met een zwakke gezondheid. De harde leefomstandigheden aan het front werden hem uiteindelijk fataal. Hij stierf aan kroep. Sylvain Ryckeboer verloor dan weer het leven in de loopgraven, getroffen door een kogel van een Duitse sluipschutter.

Het zijn verhalen zoals deze die het gedenkteken betekenis geven. Achter elke naam schuilt immers een uniek leven, een familie en een toekomst die nooit werkelijkheid werd.

“Ook nu ik gepensioneerd ben, blijf ik me graag zich inzetten voor het lokale erfgoed. Zo ben ik nauw betrokken bij het Openluchtmuseum Bachten de Kupe in Izenberge, waar ik meehelp aan evenementen zoals de jaarlijkse Ambachtendag”, vertelt Leo verder.

Lees verder onder de foto.

Waarom dit gedenkteken een opfrisbeurt verdient

Een oorlogsgedenkteken bewaart de herinnering aan mensen die hun leven verloren door oorlog. Door weer en wind vervuilen monumenten en worden inscripties minder zichtbaar. Maar het zijn niet alleen steen en brons die onderhoud vragen. Ook de verhalen achter het monument verdienen blijvende aandacht.

“Een opfrisbeurt maakt het gedenkteken opnieuw zichtbaar in het straatbeeld en vestigt opnieuw de aandacht op de mensen die er worden herdacht. Het is een manier om respect te tonen voor de zeven Izenbergenaren die hun leven verloren en om hun geschiedenis door te geven aan toekomstige generaties”, gaat Leo verder.

Lees verder onder de foto.

Bovendien brengt zo'n onderhoudsactie mensen samen. Vrijwilligers, buurtbewoners en lokale verenigingen staan stil bij de namen op het monument en ontdekken opnieuw de verhalen die erachter schuilgaan. Zo wordt erfgoed niet alleen bewaard, maar ook beleefd.

“Want uiteindelijk gaat een oorlogsgedenkteken niet alleen over het verleden. Het herinnert ons eraan dat achter elke naam een mens schuilgaat. En zolang we die verhalen blijven vertellen, blijven ook zij voortleven”, sluit Leo Bonte af.